8 Kaf of koren?

In Mattheüs 13:24-30 vertelt de Here Jezus de gelijkenis over het onkruid dat door de vijand was gezaaid in de akker van een landbouwer. In plaats van het onkruid er tussenuit te (laten) halen besloot de landbouwer te wachten tot de oogst, zodat het graan zonder problemen kon volgroeien. Bij de oogst werden graan en onkruid alsnog gescheiden, het graan werd verzameld en het onkruid werd verbrand. In de verzen 37-44 legt de Here uit wat hier bedoeld wordt: het graan zijn de kinderen van het Koninkrijk, het onkruid zijn de kinderen van de boze, de tegenstander.

Logischerwijze wordt het graan, na verloop van tijd, gedorst. Hier wordt scheiding gemaakt tussen koren en kaf, waarna het kaf verbrand wordt. Kunnen koren en kaf fungeren als beelden van goede en verkeerde werken? Als we 1 Cor. 3:11-15 lezen, leren we dat onze werken beoordeeld zullen worden, waarbij de verkeerde werken zullen verbranden:
“Want niemand kan een ander fundament leggen dan wat gelegd is, dat is Jezus Christus. Of nu iemand op dit fundament bouwt met goud, zilver, edelstenen, hout, hooi of stro, ieders werk zal openbaar worden. De dag zal het namelijk duidelijk maken, omdat die in vuur verschijnt. En hoe ieders werk is, zal het vuur beproeven. Als iemands werk dat hij op het fundament gebouwd heeft, standhoudt, zal hij loon ontvangen. Als iemands werk verbrandt, zal hij schade lijden. Hijzelf echter zal behouden worden, maar wel zo: als door vuur heen.” (1 Corinthiërs 3:11-15 HSV)

Verkeerde werken, waar komen die uit voort?

Kan het soms zijn dat we niet serieus met de Bijbel om gaan?

Er zijn mensen die zeggen dat de Bijbel Gods Woord IS, en er zijn mensen die zeggen dat de Bijbel Gods Woord BEVAT. Uitgaande van de gedachte dat ze oprecht willen zijn, maakt die laatste groep het zichzelf moeilijk: ze moeten gaan puzzelen wat nu wél en wat niet Gods Woorden zijn. Indirect beschuldigen ze God ervan om, zoals bepaalde producenten gewoon zijn, een onduidelijke "handleiding" af te leveren.

De Bijbel IS Gods Woord:
“Heel de Schrift is door God ingegeven en is nuttig om daarmee te onderwijzen, te weerleggen, te verbeteren en op te voeden in de rechtvaardigheid,” (2 Timotheüs 3:16 HSV)

De NBG-vertaling is een van de zeer weinige tussen de vele, mij ter beschikking staande, Nederlands-, Engels-, Afrikaans- en Duitstalige vertalingen, die dit vers anders vertaalt en hierdoor ruimte maakt voor een afwijkend, vrijzinnig, inzicht. In de NBV-vertaling (ook afkomstig van het NBG) is men hier op teruggekomen.
Uitgaande van het gegeven dat de Bijbel Gods Woord IS, ik kan niet anders, komen we weer bij de vraag: gaan we wel serieus met dat Woord om?

Sommigen stellen: "ja, zus en zo was toen van toepassing, maar nu niet meer.......", andere menen dat verscheidene Bijbelse richtlijnen achterhaald zijn door bv. de wetenschap e.d.
Beseffen ze niet dat God, toen Hij Zijn Woord aan ons gaf, het gehele boek van het menselijk tijdperk al had "gelezen", dat Hij exact wist hoe mensen er door de eeuwen heen op zouden reageren en dat Hij er tóch voor gekozen heeft om Het op deze manier aan ons door te geven om de simpele reden dat onze Vader IS zoals Hij IS en Hij overeenkomstig Zijn wil gediend wil worden?
De Almachtige beschreef toch al hoe de mensen zouden zijn in het laatst der dagen? Komt de omschrijving ons bekend voor?:
“En weet dit dat in de laatste dagen zware tijden zullen aanbreken. Want de mensen zullen liefhebbers zijn van zichzelf, geldzuchtig, grootsprekers, hoogmoedig, lasteraars, hun ouders ongehoorzaam, ondankbaar, onheilig, zonder natuurlijke liefde, onverzoenlijk, kwaadsprekers, onmatig, wreed, zonder liefde voor het goede, verraders, roekeloos, verwaand, meer liefhebbers van zingenot dan liefhebbers van God.” (2 Timotheüs 3:1-4 HSV)

Geheel volgens datzelfde Woord wil Hij een liefdesband van Vader tot kind met ons hebben, waardoor wij aanspraak mogen maken op Zijn rijke beloften, mag Hij dan aanspraak maken op ons leven?

Een actueel voorbeeld over (niet) serieus met Gods Woord omgaan: de Bijbel ziet alle seksuele gemeenschap buiten het huwelijk tussen man en vrouw als ontucht. Dit geldt ook voor homoseksuele "gemeenschap", welke door de Schrift overduidelijk "tegennatuurlijk" wordt genoemd:
“Daarom heeft God hen overgegeven aan oneervolle hartstochten, want ook hun vrouwen hebben de natuurlijke omgang vervangen door de tegennatuurlijke. En evenzo hebben ook de mannen de natuurlijke omgang met de vrouw opgegeven, en zijn in wellust voor elkaar ontbrand: mannen doen schandelijke dingen met mannen en ontvangen het gepaste loon voor hun dwaling in zichzelf. En omdat het hun niet goeddacht God te erkennen, heeft God hen overgegeven aan verwerpelijk denken, om dingen te doen die niet passen.” (Romeinen 1:26-28 HSV)

Waarom gaan Christenen dan ongehuwd samenwonen? Sommigen gaan zelfs met een ongelovige samenwonen, terwijl Paulus moest schrijven:
“Vorm geen ongelijk span met ongelovigen, want wat heeft gerechtigheid gemeenschappelijk met wetteloosheid, en welke gemeenschap is er tussen licht en duisternis? En welke overeenstemming is er tussen Christus en Belial? Of wat deelt een gelovige met een ongelovige? Of welk verband is er tussen de tempel van God en de afgoden?” (2 Corinthiërs 6:14-16a HSV)

Anderen stappen, ondanks dit gebod, want het is nu eenmaal geen advies, zelfs de huwelijksboot in met een ongelovige. Ze hopen, en bidden, dat de ongelovige partner het geloof zal aannemen. Echter, er is geen garantie dat dit ooit gebeurt, ook al gaan ze 50 jaar mee naar de kerk. Keith Green, een in 1982 overleden gospelzanger, componist van o.a. "There is a Redeemer", zei het heel treffend: "je wordt net zo min een Christen door naar de kerk te gaan, als dat je een hamburger wordt door naar McDonalds te gaan!" Akkoord, de kans is misschien iets groter, maar het is toch een geheel foute basis om zo een huwelijk aan te gaan.

Mogen Christenen, die zo overduidelijk Gods Woord negeren, veel zegen verwachten? Tonen ze niet méér liefde voor zichzelf dan voor de Vader? Denken ze wel eens na over het signaal dat ze afgeven? Kunnen of willen ze niet langer verdragen dat ze belachelijk worden gemaakt door "de wereld"?
Het trieste is dat, áls ze met hun zonden worden geconfronteerd, en dat gebeurt lang niet altijd, sommigen niet tot inkeer willen komen, maar eenvoudigweg een gemeente zoeken waar men niet zo "zeurt"......

Zo zijn er genoeg terreinen te benoemen, waar wij wel serieuzer mogen omgaan met Gods Woord. Nog één voorbeeld: illegale software w.o. applicaties, muziek en films. Mensen die mij kennen zullen wel denken: "daar heb je 'em weer......"
Hoevelen hebben op hun harde schijf computerprogramma's e.d. staan, welke ze eigenlijk hadden moeten kopen? Als je ze ermee confronteert halen ze hun schouders op, lachen wat, kijken je meewarig aan, maar doen er verder niets mee. Diep van binnen weten ze echter wel dat het niet in de haak is, dat het eigenlijk gewoon DIEFSTAL is! Gaan we dan zo goedkoop om met onze principes?
Een apart voorbeeld is het downloaden van bv. de nieuwste films. Volgens de burgerlijke wet is dit legaal, alleen degene die de film(s) op het internet plaatst is illegaal bezig. Wil een Christen hier aan meedoen? Is dit niet een moderne vorm van heling? Kunnen we dit moreel verdedigen?

Willen we dat onze werken kaf of koren zijn?
Laten we ons verre houden van de werken van "het vlees", welke zijn: “Het is bekend wat de werken van het vlees zijn, namelijk overspel, hoererij, onreinheid, losbandigheid, afgoderij, toverij, vijandschappen, ruzie, afgunst, woede-uitbarstingen, egoïsme, onenigheid, afwijkingen in de leer, jaloersheid, moord, dronkenschap, zwelgpartijen, en dergelijke” (Galaten 5:19-21a HSV)

We dienen er voor waken om degenen, die deze werken doen, te verachten. We zouden zelf ook kunnen vallen:
“Daarom, wie denkt te staan, laat hij oppassen dat hij niet valt.” (1 Corinthiërs 10:12 HSV)

Laten we ons op ons doel richten:
“Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.” (Efeziërs 2:10 HSV)
*