7 De doop

In het artikel over de Wet, de genade en de liefde kwam naar voren dat we zijn gestorven voor de Wet, en nu leven voor Christus. Dit gegeven wordt prachtig gesymboliseerd in de doop: men gaat ten onder in het water, wordt, als het ware, begraven, maar mag dan weer opstaan, samen met Christus:
“U bent immers met Hem begraven in de doop, waarin u ook met Hem bent opgewekt, door het geloof van de werking van God, Die Hem uit de doden heeft opgewekt.” (Colossenzen 2:12 HSV)

Dat men hierbij ondergedompeld dient te worden, moge duidelijk zijn. Johannes doopte in de rivier de Jordaan, niet bij een waterput, of met een kruikje. De kamerling (Hand. 8:27-39) werd ook gedoopt in een water, waarin Filippus en hij moesten afdalen.

Is de doop belangrijk voor een gelovige?

We kunnen de vraag ook anders stellen: willen we gehoorzaam zijn aan onze Heiland. Hij gaf de volgende opdracht aan Zijn discipelen:

“Ga dan heen, onderwijs al de volken, hen dopend in de Naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest, hun lerend alles wat Ik u geboden heb, in acht te nemen.” (Mattheüs 28:19 HSV)

Wie zijn wij dan om daar niet aan te gehoorzamen?

Het voorbeeld van Paulus is mij altijd bijgebleven: op weg naar Damascus wordt hij geroepen door onze Heer, en geslagen met blindheid. Drie dagen en nachten bleef hij in het duister, verstoken van licht. Hij at en dronk niet, hij had net zo goed in een graf kunnen liggen....
Dan verschijnt de Heer aan Ananias en stuurt hem naar Paulus. Ananias mag hem de handen opleggen, en vervolgens staat er in Handelingen 9:18-19 :
"“En meteen vielen hem als het ware schellen van de ogen, en onmiddellijk werd hij weer ziende, en hij stond op en werd gedoopt. En toen hij voedsel genomen had, sterkte hij aan. En Saulus verbleef enige dagen bij de discipelen in Damascus.” (Handelingen 9:18-19 HSV)

Wat mij hier zo trof, is het volgende:
nadat Paulus weer ziende werd, liet hij, ondanks dat hij drie dagen niets gegeten of gedronken had, zich éérst dopen.
Dat staat niet voor niets in Gods Woord, het geeft aan dat hij, alvorens te eten en te drinken, éérst gehoorzaam wilde zijn aan Gods opdracht.
Dit in tegenstelling tot menig Christen die een lange pauze laat vallen tussen bekering en doop...

“En Petrus zei tegen hen: Bekeer u en laat ieder van u gedoopt worden in de Naam van Jezus Christus, tot vergeving van de zonden; en u zult de gave van de Heilige Geest ontvangen.” (Handelingen 2:38 HSV)

Petrus zei niet: "Bekeer u en laat u te zijner tijd dopen..." Dat begrepen de toehoorders drommels goed:
“Zij nu die zijn woord met vreugde aannamen, werden gedoopt; en ongeveer drieduizend zielen werden er op die dag aan hen toegevoegd.” (Handelingen 2:41 HSV)

Is de doop belangrijk?
Belangrijk genoeg om in één adem te worden genoemd met onze Heer en ons geloof:
“één lichaam en één Geest, zoals u ook geroepen bent tot één hoop van uw roeping, één Heere, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, Die boven allen en door allen en in u allen is.” (Efeziërs 4:4-6 HSV)

De opdracht is gegeven, het is aan ons om te gehoorzamen.

* * * * * * *

Regelmatig wordt er gediscussieerd over de z.g. "kinderdoop" en "volwassendoop", de laatste noem ik zelf liever "doop der gelovigen".

Wat zijn de argumenten voor beide?

Wel, niemand zal kunnen ontkennen dat de Schrift overduidelijk aangeeft dat, als een persoon tot geloof in Jezus Christus is gekomen, deze dan gedoopt dient te worden, zoals bv. geschreven staat in Handelingen 2:38 : “En Petrus zei tegen hen: Bekeer u en laat ieder van u gedoopt worden in de Naam van Jezus Christus, tot vergeving van de zonden; en u zult de gave van de Heilige Geest ontvangen.” (Handelingen 2:38 HSV)

Op die geweldige Pinksterdag werden er "ongeveer drieduizend zielen toegevoegd".

Met dit gegeven, en alles wat hierboven over de doop is geschreven, is de z.g. "volwassendoop" toch wel gerechtvaardigd?

Welke argumenten bestaan er voor de kinderdoop?

Er staan een aantal teksten in het Nieuwe Testament waar wordt vermeld dat een persoon, samen met zijn/haar huis (of gezin) wordt gedoopt. Voorstanders van de "kinderdoop" gaan er vanuit dat er ook kleine kinderen werden gedoopt, maar dit wordt nergens vermeld. In Handelingen 16:26-34 wordt gesproken over een cipier, welke door Paulus en Silas gedoopt wordt "en al de zijnen". In vers 34 wordt echter duidelijk vermeld dat dit het gevolg is van het feit "dat hij met al zijn huis aan God gelovig geworden was." De doop volgde dus na de bekering.

Eén specifieke tekst wordt ook gebruikt om de "kinderdoop" te rechtvaardigen, n.l. Colossenzen 2:11-12:
“In Hem bent u ook besneden met een besnijdenis die niet met handen plaatsvindt, door het uittrekken van het lichaam van de zonden van het vlees, door de besnijdenis van Christus. U bent immers met Hem begraven in de doop, waarin u ook met Hem bent opgewekt, door het geloof van de werking van God, Die Hem uit de doden heeft opgewekt.” (Colossenzen 2:11-12 HSV)

Op grond van deze tekst stelt men dat de doop in de plaats van de besnijdenis is gekomen, maar in deze tekst gaat het om een geestelijke besnijdenis, zoals was beloofd in Deuteronomium 30:6 :
“De HEERE, uw God, zal uw hart en het hart van uw nageslacht besnijden, om de HEERE, uw God, lief te hebben met heel uw hart en met heel uw ziel, zodat u leven zult.” (Deuteronomium 30:6 HSV)

Deze besnijdenis wordt niet bewerkstelligd door de doop, en is ook onafhankelijk van de doop. Het is een besnijdenis van het hart, verricht door de Drieënige God, op het moment van wedergeboorte, opdat wij de Heer kunnen liefhebben. Zouden Christenen, welke (nog) niet gedoopt zijn, deze besnijdenis niet ontvangen?

De besnijdenis was aan Abraham en zijn nakomelingen gegeven, zijnde het teken van het Verbond tussen God en Zijn volk. Elke mannelijke nakomeling moest op de achtste dag besneden worden, zodat, of hij later een gelovige werd of niet, hij behoorde bij het Verbondsvolk, met alle rechten en plichten. Degene, die niet besneden werd, werd "uitgeroeid" (Genesis 17:14).
De doop is aan de volgelingen van Christus gegeven, zijnde het teken van het Nieuwe Verbond. Er staat echter nergens dat kinderen gedoopt moeten of zelfs mogen worden.

Moeten ze dan niet gedoopt worden om in het Nieuwe Verbond te zijn opgenomen?

De vrouwelijke nakomelingen van Abraham kregen géén uiterlijk teken en hoorden tóch bij Gods volk in het Oude Verbond. Sterker nog: alleen als iemand uit een Jodin werd/wordt geboren, werd/wordt hij als natuurlijke Jood beschouwd.

Welke status hebben kinderen van Christelijke echtparen?

Als we de tekst van 1 Cor. 7:14 bekijken, zien we dat de kinderen van een echtpaar, waarvan één van de partners in Christus gelooft, door God heilig worden verklaard. En er staat niet bij: "mits zij gedoopt zijn". We mogen erop vertrouwen dat kinderen van twee gelovige ouders óók heilig zijn voor God. Zou onze Vader niet rechtvaardig oordelen?

Alles hierboven in ogenschouw nemende, kan ik, ofschoon ik overtuigd ben van de oprechte intenties van de voorstanders, geen geldige rechtvaardiging voor de kinderdoop vinden.
Alle relevante teksten verhalen van de doop als gevolg van een bekering. Als de Joden na de preek van Petrus vragen: "Wat moeten wij doen?" krijgen ze als antwoord: "Bekeer u en laat ieder van u gedoopt worden in de Naam van Jezus Christus."
De doop is hét symbool van, uit vrije wil, begraven worden met Christus en weer met Hem opstaan, lees de volgende tekst maar:
“Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood, opdat evenals Christus uit de doden is opgewekt tot de heerlijkheid van de Vader, zo ook wij in een nieuw leven zouden wandelen.” (Romeinen 6:4 HSV)

Mogen we dit toepassen op pasgeboren baby's?

De besnijdenis was hét verplichte teken om aan te tonen dat men bij Gods Volk hoorde. Ook niet-Joden moesten zich laten besnijden als ze wilden toetreden tot het volk Israël.
De doop is het teken om te laten zien dat men vrijwillig, uit liefde voor God, bij Zijn Gemeente wil horen, maar er is geen enkele aanwijzing in de Schrift te vinden dat, omdat de besnijdenis kort na de geboorte plaatsvond, de doop ook zo moet worden toegepast.

Is het niet geweldig om in plaats van "ik ben gedoopt" te kunnen zeggen: "ik heb me laten dopen op grond van mijn geloof in Jezus Christus"?
*