Een pas "wedergeboren" kind van God is, bij wijze van spreken, in de zevende hemel. Helaas blijft die gemoedstoestand niet, omdat het dagelijkse leven met al zijn beslommeringen aandacht opeist en er allerlei leuke en minder leuke zaken op het levenspad komen. Jezus was, en is, bloedserieus toen Hij zei, en zegt: “...Als iemand achter Mij aan wil komen, moet hij zichzelf verloochenen, zijn kruis opnemen en Mij volgen.” (Mattheüs 16:24 HSV)
Denk vooral niet dat de tegenstander, Satan, je met rust zal laten. Alhoewel hij weet dat hij is verslagen wil hij toch zo veel mogelijk mensenkinderen "verslinden" (1 Petrus 5:8 HSV). Hij zal niet kunnen tegenhouden dat de gelovige hoogtepunten in zijn geloofsleven kent, maar zal zijn uiterste best doen om voor dieptepunten te zorgen.
Het omgaan met hoogtepunten vereist van een gelovige dat hij/zij met beide benen op de grond blijft staan en blijft beseffen dat alle zegeningen van God afkomstig zijn, en met dank aanvaard mogen worden. Dat lijkt gemakkelijk, maar is het niet altijd, soms gaan we naast onze schoenen lopen...........
Dan zijn er de onvermijdelijke dieptepunten, hoe gaan we daar mee om?
1997 was voor ons gezin een "rampjaar": ernstige ziekte, zo goed als opgegeven door de artsen, materiële en financiële tegenslagen. In zo'n situatie leer je verschillende dingen: als het om je gezondheid gaat is de rest (materie, geld) niet meer belangrijk. De belangrijkste les is echter dat je leert om volledig op God vertrouwen en niet op artsen, chirurgen en verplegend personeel. Je kunt alleen aan de Heer vragen om hen goed te (bege)leiden. Door ernstige fouten van artsen bij het interpreteren van nieuwe scans e.d. hebben we in de herfst van dat jaar enige maanden in doodsangst gezeten en hebben er ook 28 bestralingen onnodig plaatsgevonden. Redenen te over om het vertrouwen in artsen te verliezen, maar..........een begenadigd chirurg ontdekte deze fouten in januari 1998 en kon ons goed nieuws brengen, waar we nu, meer dan 10 jaar later, nog steeds blij mee zijn!
Gedurende die periode moest ik geregeld aan Job denken: het ging hem voor de wind, net als bij ons (al was hij n.a.w. materieel iets rijker......), totdat Satan zich er mee mocht bemoeien. Deze kreeg toestemming van God om Job te testen. Tijdens die beproeving sprak Job de woorden:
“En hij zei: Naakt ben ik uit de buik van mijn moeder gekomen en naakt zal ik daarheen terugkeren. De HEERE heeft gegeven en de HEERE heeft genomen; de Naam van de HEERE zij geloofd!” (Job 1:21 HSV)
Hij verloor zijn vrouw, kinderen en zijn rijkdom, maar verloor zijn vertrouwen in God niet. Hij accepteerde de zegeningen, maar óók de beproevingen. Aan het eind van die beproevingen werd hij wederom gezegend, en rijkelijk!
Hoevelen, die vol vuur het Evangelie beleden en misschien wel verkondigden, hebben, door allerlei omstandigheden en tegenslagen, hun vertrouwen in mensen verloren, zijn verbitterd geraakt en hebben God de rug toegekeerd? Kennen ze de tekst van Psalm 146 niet meer?:
“Vertrouw niet op edelen, op het mensenkind, bij wie geen heil is.” (Psalmen 146:3 HSV)
en
“Welzalig is hij die de God van Jakob tot zijn hulp heeft, die zijn verwachting stelt op de HEERE, zijn God, Die hemel en aarde gemaakt heeft, de zee en al wat daarin is; Die voor eeuwig de trouw bewaart, Die de onderdrukten recht doet, Die de hongerigen brood geeft. De HEERE maakt de gevangenen los,” (Psalmen 146:5-7 HSV)
Mensen zúllen teleurstellen. Het kan gaan om gezins- en/of familieleden, gemeenteleden, zakenrelaties of anderen. Dit kan voor bijzonder onaangename en/of verdrietige situaties zorgen. Vergeet echter nooit dat u en ik anderen óók (zullen) teleurstellen. Het is (helaas) inherent aan ons menszijn.
God, daarentegen, stelt NOOIT teleur.
We begrijpen niet alles wat er gebeurt, maar mogen erop vertrouwen dat
“...alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijk die overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn.” (Romeinen 8:28 HSV)
Een wijnstok, geplant door de landman, staat in de aarde en denkt: "hier kan ik heerlijk groeien" en dat gebeurt ook. Hij krijgt water, staat lekker in het zonnetje. Elke dag groeit hij, genietend van het leven. Op een dag, plotsklaps, voelt hij een mes tekeergaan, en ziet delen van hem op de grond vallen. Hij bloedt uit vele wonden. "Wat gebeurt er, waar is dat voor nodig, het ging toch goed met me?"
De wijnstok weet niet dat het snoeien nodig is om veel vrucht te kunnen voortbrengen, zo weten wij ook niet waarom wij worden gesnoeid door de Landman. Laten we in tijden van beproeving, eventueel met hulp van anderen, zelfonderzoek doen, eventuele schuld belijden, proberen met iedereen in vrede te kunnen leven (Rom. 12:18), en bovenal ons heil van God verwachten. Hij is én blijft onze Verlosser. Ons rest dan niets anders dan bidden en vertrouwen.
“Acht het enkel vreugde, mijn broeders, wanneer u in allerlei verzoekingen terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt. Maar laat die volharding ook volledig mogen doorwerken, opdat u volmaakt bent en geheel oprecht, en in niets tekortschiet. En als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God, Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt, en ze zal hem gegeven worden.” (Jakobus 1:2-5 HSV)
*
Geen opmerkingen:
Een reactie posten