De (Rooms) Katholieke Kerk wordt bestuurd vanuit Rome, het “Wachttorengenootschap” wordt, bij mijn weten, bestuurd vanuit Brooklyn, New York. De z.g. “Synodale kerken” hadden/hebben ook een centraal bestuur. Daar tegenover staan de Evangelische gemeenten (o.a. Baptisten, Vrije Evangelische Gemeenten e.a.) waar men veelal autonomie aantreft, m.a.w. zelfbestuur.
Wat zegt de Bijbel hier over?
Als we naar Handelingen 15 kijken, zien we dat vanwege een discussie omtrent het wel of niet besnijden van heidenen (=niet Joden), de apostelen én de ouderlingen vergaderden en, geleid door de Heilige Geest, tot een besluit kwamen, geldend voor álle Christenen in alle gemeenten, middels Gods Woord, tot op de dag van vandaag.
We zien ook in de brieven van Paulus dat hij diverse gemeenten, én oudsten, aanspreekt op misstanden en ze nadrukkelijk oproept tot verandering, bekering.
Hieruit kun je m.i. concluderen dat de originele “blueprint” voor de gemeenten uitging van een centraal bestuur qua volgen van de leer.
Aan een centraal bestuur kleeft helaas het gevaar dat, na het uitsterven van de eerste apostelen, kennis en inzicht vervaagt/verandert en bepaalde onderwerpen (oude en/of nieuwe) niet of verkeerd worden behandeld. Genoeg voedingsbodem dus voor allerlei misstanden, in diverse kerkgenootschappen.
Wat biedt autonomie? In een autonome gemeente bepaalt de meerderheid van de gemeente wat "waar" en "niet waar" is. Democratische besluiten worden genomen over allerlei geloofszaken. Ook hier loeren gevaren, b.v. het gevaar van "vrijzinnigheid".
"Kort door de bocht" gesteld passen "vrijzinnigen" de Bijbelse normen en waarden maar al te vaak aan aan het tijdsbeeld. Een voorbeeld: in deze tijd van kortstondige en gebroken relaties tussen mannen en/of vrouwen kijkt men met andere ogen naar wat Gods Woord zegt over huwelijk, echtscheiding en homoseksuele activiteiten, dan bv. 50 jaar geleden.
Democratie valt slecht te rijmen met het besturen van Gods gemeenten. Wie kan er vertrouwen op het oordeel van Christenen, welke zich (helaas) regelmatig door allerlei meningen, situaties e.d. laten beïnvloeden, of misschien wel te weinig of helemaal niet nadenken over de kwestie(s) waarover gestemd wordt, omdat ze vertrouwen op het oordeel van hun oudsten. De misstanden, welke in het Nieuwe Testament worden genoemd, staan er niet zonder reden...
Een hedendaags voorbeeld: het gegeven dat de ene gemeente een homoseksueel actieve voorganger heeft en een andere gemeente daar niet eens aan wil denken, laat toch al overduidelijk zien dat democratische besluitvorming over geloofszaken nooit tot éénheid zal leiden, het zal eerder versplintering veroorzaken.
Naar mijn bescheiden mening bestaat “de ideale situatie” uit één centraal bestuurde Algemene Kerk, bestuurd door een grote delegatie van ouderlingen, welke recht doet aan Gods Woord.
*
Geen opmerkingen:
Een reactie posten